شامِ غریبان...

شب، آرام‌آرام روی دشت کربلا می‌خزد؛ اما نه آرامشی هست، نه سکوتی که دل را تسلا دهد. شعله‌های خیمه‌ها دیگر خاموش شده‌اند، اما شعله‌ای در دل‌ها افروخته شده که تا ابد خاموش نخواهد شد...

شامِ غریبان است...
شبی که کودکان خسته و ترسان، در دل تاریکی، پناهی ندارند جز آغوش سوخته‌ی زنان داغ‌دیده. شبی که زینب سلام‌الله‌علیها با چشمانی اشک‌بار، بی‌صدا میان خاکسترها می‌گردد تا صدای گریه‌ای، صدای ناله‌ای را آرام کند...

نه چراغی هست، نه پناهی...
فقط شمعی کم‌نور، لرزان، به یاد آن آفتاب‌هایی که در ظهر عاشورا غروب کردند.
شامِ غریبان، شب غربت است...
شب بی‌کسی، شب اشک، شب دل‌تنگی برای حسین علیه‌السلام، برای علی‌اکبر، برای قاسم، برای آن طفل سه‌ساله‌ای که کنار نهر بی‌سر شد...

و ما، در دل تاریکی این شب، با دل‌هایی شکسته، شمعی روشن می‌کنیم...
نه برای روشنایی، که برای هم‌دلی.
برای بوسه‌ای که بر گودی گلوی کودک رفته، برای ناله‌ی زینب، برای آهِ دلِ سوخته‌ی ام‌کلثوم...

شامِ غریبان است...
نه فقط در کربلا، که در دلِ تمام دل‌باختگانِ امام حسین علیه‌السلام ...